مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۴ - دوم بار وهم افکندن کودکان استاد را کی او را از قرآن خواندن ما درد سر افزاید

گفت آن زیرک که ای قوم پسند — درس خوانید و کنید آوا بلند

چون همی‌خواندند گفت ای کودکان — بانگ ما استاد را دارد زیان

درد سر افزاید استا را ز بانگ — ارزد این کو درد یابد بهر دانگ

گفت استا راست می‌گوید روید — درد سر افزون شدم بیرون شوید