مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۶۵ - خلاص یافتن کودکان از مکتب بدین مکر

سجده کردند و بگفتند ای کریم — دور بادا از تو رنجوری و بیم

پس برون جستند سوی خانه‌ها — همچو مرغان در هوای دانه‌ها

مادرانشان خشمگین گشتند و گفت — روز کتاب و شما با لهو جفت

عذر آوردند کای مادر تو بیست — این گناه از ما و از تقصیر نیست

از قضای آسمان استاد ما — گشت رنجور و سقیم و مبتلا

مادران گفتند مکرست و دروغ — صد دروغ آرید بهر طمع دوغ

ما صباح آییم پیش اوستا — تا ببینیم اصل این مکر شما

کودکان گفتند بسم الله روید — بر دروغ و صدق ما واقف شوید