مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۷۱ - تشبیه بند و دام قضا به صورت پنهان به اثر پیدا

بینی اندر دلق مهتر زاده‌ای — سر برهنه در بلا افتاده‌ای

در هوای نابکاری سوخته — اقمشه و املاک خود بفروخته

خان و مان رفته شده بدنام و خوار — کام دشمن می‌رود ادبیروار

زاهدی بیند بگوید ای کیا — همتی می‌دار از بهر خدا

کاندرین ادبار زشت افتاده‌ام — مال و زر و نعمت از کف داده‌ام

همتی تا بوک من زین وا رهم — زین گل تیره بود که بر جهم

این دعا می‌خواهد او از عام و خاص — کالخلاص و الخلاص و الخلاص

دست باز و پای باز و بند نی — نه موکل بر سرش نه آهنی

از کدامین بند می‌جویی خلاص — وز کدامین حبس می‌جویی مناص

بند تقدیر و قضای مختفی — کی نبیند آن به جز جان صفی

گرچه پیدا نیست آن در مکمنست — بتر از زندان و بند آهنست

زانک آهنگر مر آن را بشکند — حفره گر هم خشت زندان بر کند

ای عجب این بند پنهان گران — عاجز از تکسیر آن آهنگران

دیدن آن بند احمد را رسد — بر گلوی بسته حبل من مسد

دید بر پشت عیال بولهب — تنگ هیزم گفت حمالهٔ حطب

حبل و هیزم را جز او چشمی ندید — که پدید آید برو هر ناپدید

باقیانش جمله تاویلی کنند — کین ز بیهوشیست و ایشان هوشمند

لیک از تاثیر آن پشتش دوتو — گشته و نالان شده او پیش تو

که دعایی همتی تا وا رهم — تا ازین بند نهان بیرون جهم

آنک بیند این علامتها پدید — چون نداند او شقی را از سعید

داند و پوشد بامر ذوالجلال — که نباشد کشف راز حق حلال

این سخن پایان ندارد آن فقیر — از مجاعت شد زبون و تن اسیر