مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۷۲ - مضطرب شدن فقیر نذر کرده به‌کندن امرود از درخت و گوشمال حق رسیدن بی مهلت

پنج روز آن باد امرودی نریخت — ز آتش جوعش صبوری می‌گریخت

بر سر شاخی مرودی چند دید — باز صبری کرد و خود را وا کشید

باد آمد شاخ را سر زیر کرد — طبع را بر خوردن آن چیر کرد

جوع و ضعف و قوت جذب و قضا — کرد زاهد را ز نذرش بی‌وفا

چونک از امرودبن میوه سکست — گشت اندر نذر و عهد خویش سست

هم در آن دم گوشمال حق رسید — چشم او بگشاد و گوش او کشید