مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۷۴ - کرامات شیخ اقطع و زنبیل بافتن او به دو دست

در عریش او را یکی زایر بیافت — کو به‌هر دو دست می زنبیل بافت

گفت او را ای عدو جان خویش — در عریشم آمده سر کرده پیش

این چراکردی شتاب اندر سباق — گفت از افراط مهر و اشتیاق

پس تبسم کرد و گفت اکنون بیا — لیک مخفی دار این را ای کیا

تا نمیرم من مگو این با کسی — نه قرینی نه حبیبی نه خسی

بعد از آن قومی دگر از روزنش — مطلع گشتند بر بافیدنش

گفت حکمت را تو دانی کردگار — من کنم پنهان تو کردی آشکار

آمد الهامش که یک چَندی بُدند — که درین غم بر تو منکر می‌شدند

که مگر سالوس بود او در طریق — که خدا رسواش کرد اندر فریق

من نخواهم کان رمه کافر شوند — در ضلالت در گمان بد روند

این کرامت را بکردیم آشکار — که دهیمت دست اندر وقت کار

تا که آن بیچارگانِ بد گمان — رد نگردند از جناب آسمان

من تورا بی این کرامتها ز پیش — خود تسلی دادمی از ذات خویش

این کرامت بهر ایشان دادمت — وین چراغ از بهر آن بنهادمت

تو از آن بگذشته‌ای کز مرگ تن — ترسی وز تفریق اجزای بدن

وهم تفریق سر و پا از تو رفت — دفع وهم اسپر رسیدت نیک زفت