مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۸۷ - سِرِّ طلب کردن موسی خضر را علیهماالسلام با کمال نبوت و قربت

از کلیم حق بیاموز ای کریم — بین چه می‌گوید ز مشتاقی کلیم

با چنین جاه و چنین پیغامبری — طالب خضرم ز خودبینی بری

موسیا تو قوم خود را هشته‌ای — در پی نیکوپیی سرگشته‌ای

کیقبادی رسته از خوف و رجا — چند گردی چند جویی تا کجا

آن تو با تست و تو واقف برین — آسمانا چند پیمایی زمین

گفت موسی این ملامت کم کنید — آفتاب و ماه را کم ره زنید

می‌روم تا مجمع البحرین من — تا شوم مَصْحوبِ سلطان زمن

اجعل الخضر لامری سببا — ذاک او امضی و اسری حقبا

سال‌ها پَرم به‌پَر و بال‌ها — سال‌ها چه بود هزاران سال‌ها

می‌روم یعنی نمی‌ارزد بدان — عشق جانان کم مدان از عشق نان

این سخن پایان ندارد ای عمو — داستان آن دقوقی را بگو