مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۸۸ - بازگشتن به قصهٔ دقوقی

آن دقوقی رحمة الله علیه — گفت سافرت مدی فی خافقیه

سال و مه رفتم سفر از عشق ماه — بی‌خبر از راه حیران در اله

پا برهنه می‌روی بر خار و سنگ — گفت من حیرانم و بی خویش و دنگ

تو مبین این پایها را بر زمین — زانک بر دل می‌رود عاشق یقین

از ره و منزل ز کوتاه و دراز — دل چه داند کوست مست دل‌نواز

آن دراز و کوته اوصاف تنست — رفتن ارواح دیگر رفتنست

تو سفر کردی ز نطفه تا به‌عقل — نه به‌گامی بود، نه منزل نه نقل

سیر جان بی چون بود در دور و دیر — جسم ما از جان بیاموزید سیر

سیر جسمانه رها کرد او کنون — می‌رود بی‌چون نهان در شکل چون

گفت روزی می‌شدم مشتاق‌وار — تا ببینم در بشر انوار یار

تا ببینم قلزمی در قطره‌ای — آفتابی درج اندر ذره‌ای

چون رسیدم سوی یک ساحل به‌گام — بود بیگه گشته روز و وقت شام