مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۴ - از خداوند ولی‌ّ التوفیق در خواستن توفیق رعایت ادب در همه حالها و بیان کردن وخامت ضررهای بی‌ادبی

از خدا جوییم توفیق ادب — بی‌ادب محروم گشت از لطفِ رب

بی‌ادب تنها نه خود را داشت بَد — بلکه آتش در همه آفاق زد

مایده از آسمان در می‌رسید — بی‌ شِری و بیع و بی‌گفت و شنید

در میان قوم موسی چند کس — بی‌ادب گفتند «‌کو سیر و عدس‌؟»

منقطع شد خوان و نان از آسمان — ماند رنج زرع و بیل و داس‌مان

باز عیسی چون شفاعت کرد حق — خوان فرستاد و غنیمت بر طبَق

مائده از آسمان شد عائده — چون که گفت انزل علینا مائده

باز گستاخان ادب بگذاشتند — چون گدایان زلّه‌ها برداشتند

لابه کرده عیسی ایشان را که این — دایمست و کم نگردد از زمین

بدگمانی کردن و حرص‌آوری — کفر باشد پیش خوان مهتری

زان گدارویانِ نادیده ز آز — آن در رحمت بریشان شد فراز

ابر بَر ناید پی منع زکات — وَز زِنا افتد وَبا اندر جهات

هر چه بر تو آید از ظلمات و غم — آن ز بی‌باکی و گستاخیست هم

هر که بی‌باکی کند در راهِ دوست — ره‌زن مردان شد و نامرد اوست

از ادب پرنور گشته‌ست این فلک — وز ادب معصوم و پاک آمد مَلَک

بُد ز گستاخی کسوف آفتاب — شد عزازیلی ز جُراَت رَدِّ باب