مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۵ - ملاقات پادشاه با آن ولی که در خوابش نمودند

دست بگشاد و کنارانش گرفت — همچو عشق اندر دل و جانش گرفت

دست و پیشانیش بوسیدن گرفت — وز مقام و راه پُرسیدن گرفت

پرس‌پرسان می‌کشیدش تا به صدر — گفت گنجی یافتم آخر به صبر

گفت ای نور حَقُ و دفعِ حَرَج — معنی‌ اَلصَّبْرُ مِفتاحُ الفرج

ای لقای تو جواب هر سؤال — مشکل از تو حل شود بی‌قیل‌وقال

ترجمانی، هرچه ما را در دل است — دستگیری، هر که پایش در گل است

مَرْحَبا یا مُجْتَبی یا مُرْتَضی — إِنْ تَغِبْ جاءَ القَضَا ضَاقَ الفَضَا

اَنتَ مَوْلَی‌القَوْم مَنْ لا یَشْتَهِی — قَدْ رَدَی کلّا لَئِنْ لَمْ یَنتَهِی

چون گذشت آن مجلس و خوانِ کرم — دست او بگرفت و بُرد اندر حرم