مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۹۹ - بیان اشارت سلام سوی دست راست در قیامت از هیبت محاسبه حق از انبیا استعانت و شفاعت خواستن

انبیا گویند روز چاره رفت — چاره آنجا بود و دست‌افزار زفت

مرغ بی‌هنگامی ای بدبخت رو — ترک ما گو خون ما اندر مشو

رو بگرداند به سوی دست چپ — در تبار و خویش گویندش که خَپ

هین جواب خویش گو با کردگار — ما کییم ای خواجه دست از ما بدار

نه ازین سو نه از آن سو چاره شد — جان آن بیچاره‌دل صد پاره شد

از همه نومید شد مسکین کیا — پس برآرد هر دو دست اندر دعا

کز همه نومید گشتم ای خدا — اول و آخر توی و منتها

در نماز این خوش اشارتها ببین — تا بدانی کین بخواهد شد یقین

بچه بیرون آر از بیضه نماز — سر مزن چون مرغ بی تعظیم و ساز