مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۰۴ - باز شرح کردن حکایت آن طالب روزی حلال بی کسب و رنج در عهد داود علیه السلام و مستجاب شدن دعای او

یادم آمد آن حکایت کان فقیر — روز و شب می‌کرد افغان و نفیر

وز خدا می‌خواست روزی حلال — بی شکار و رنج و کسب و انتقال

پیش ازین گفتیم بعضی حال او — لیک تعویق آمد و شد پنج‌تو

هم بگوییمش کجا خواهد گریخت — چون ز ابر فضل حق حکمت بریخت

صاحب گاوش بدید و گفت هین — ای به‌ظلمت گاو من گشته رهین

هین چرا کُشتی بگو گاو مرا — ابله طرار انصاف اندر آ

گفت من روزی ز حق می‌خواستم — قبله را از لابه می‌آراستم

آن دعای کهنه‌ام شد مستجاب — روزی من بود کشتم نک جواب

او ز خشم آمد گریبانش گرفت — چند مشتی زد به رویش ناشکفت