مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۴۲ - بیان توکّل و ترک جهد گفتن نخچیران به شیر

طایفهٔ نخچیر دَر وادی خوش — بودشان از شیر دایم کش‌مکش

بس که آن شیر از کمین می در ربود — آن چَرا بر جمله ناخوش گشته بود

حیله کردند آمدند ایشان بَشیر — کز وظیفه ما ترا داریم سیر

بعد ازین اندر پی صیدی میا — تا نگردد تلخْ بر ما این گیا