مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۲۶ - بیان آنک هر کس را نرسد مثل آوردن خاصه در کار الهی

کی رسدتان این مثلها ساختن — سوی آن درگاه پاک انداختن

آن مثل آوردن آن حضرتست — که بعلم سر و جهر او آیتست

تو چه دانی سر چیزی تا تو کل — یا به زلفی یا به رخ آری مثل

موسیی آن را عصا دید و نبود — اژدها بد سر او لب می‌گشود

چون چنان شاهی نداند سر چوب — تو چه دانی سر این دام و حبوب

چون غلط شد چشم موسی در مثل — چون کند موشی فضولی مدخل

آن مثالت را چو اژدرها کند — تا به پاسخ جزو جزوت بر کند

این مثال آورد ابلیس لعین — تا که شد ملعون حق تا یوم دین

این مثال آورد قارون از لجاج — تا فرو شد در زمین با تخت و تاج

این مثالت را چو زاغ و بوم دان — که ازیشان پست شد صد خاندان