مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۳۲ - حکایت نذر کردن سگان هر زمستان کی این تابستان چون بیاید خانه سازیم از بهر زمستان را

سَگ، زمستان جَمعْ گردَد، اُسْتُخوانْشْ. — زَخمِ سَرما خُرد گردانَد چُنانْشْ.

کو بگویَد، کین قَدَرْ تَن—کِه مَّنَم— — خانه‌ایَّ ازْ سَنگ، بایَد کـَردَنم!

چونْک تابستان بیایَد، مَن بِچَنگ — بَهرِ سَرما خانه‌ای سازَم زِ سَنگ.

چونْک تابستان بیاید، از گُشاد، — اُستُخوانها پَهن گردَد؛ پوست، شاد.

گویَد او، چون زَفت بینَد خویش را: — «دَر کُدامین خانه گُـنجَم، اِی کیا؟».

زَفت گردَد. پا کِشَد دَر سایه‌ای. — کاهِلی، سیری، غَری، خودرایه‌ای،

گویَدَش: «دِل خانه‌ای ساز اِی عَمو!». — گوید او: «در خانه کِی گُنجَم؟ بِگو!

اُستُخوانِ حرصِ تو، دَر وقتِ دَرد، — دَرهَم آیَد خُرد گردَد، دَر نَوَرد.

گویی اَز توبه بِسازَم خانه‌ای، — دَر زِمستان باشُدَم اِستانه‌ای،

چون بِشُد دَرد وُ شُدَت آن حِرص، زَفت، — هَمچو سَگ، سودایِ خانه از تو رَفت.

شُکرِ نِعمت، خوشتَر از نِعمت بُوَد. — شُکرباره کِی سوی نِعمت رَوَد؟

شُکْر، جانِ نِعمت و نِعمت چو پوست؛ — زآنْک شُکر آرد تُرا تا کویِ دوست.

نعمت آرَد غفلَت و شُکر اِنتِباه. — صیدِ نعمت کُن بِدامِ شُکر، شاه.

نعمتِ شُکرت کُنَد پُر چَشم و میر؛ — تا کُنی صَد نعمت ایثارِ فَقیر.

سیر نوشی اَز طَعام و نُقلِ حَق؛ — تا رَوَد از تو شِکَم‌خواری و دَق.».