مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۳۳ - منع کردن انبیا را از نصیحت کردن و حجت آوردن جبریانه

قوم گفتند ای نصوحان بس بود — اینچ گفتید ار درین ده کس بود

قفل بر دلهای ما بنهاد حق — کس نداند برد بر خالق سبق

نقش ما این کرد آن تصویرگر — این نخواهد شد بگفت و گو دگر

سنگ را صد سال گویی لعل شو — کهنه را صد سال گویی باش نو

خاک را گویی صفات آب گیر — آب را گویی عسل شو یا که شیر

خالق افلاک او و افلاکیان — خالق آب و تراب و خاکیان

آسمان را داد دوران و صفا — آب و گل را تیره رویی و نما

کی تواند آسمان دردی گزید — کی تواند آب و گل صفوت خرید

قسمتی کردست هر یک را رهی — کی کهی گردد بجهدی چون کهی