مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۵۶ - وحی آمدن از حق تعالی به موسی کی بیاموزش چیزی کی استدعا کند یا بعضی از آن

گفت یزدان تو بده بایست او — برگشا در اختیار آن دست او

اختیار آمد عبادت را نمک — ورنه می‌گردد بناخواه این فلک

گردش او را نه اجر و نه عقاب — که اختیار آمد هنر وقت حساب

جمله عالم خود مسبح آمدند — نیست آن تسبیح جبری مزدمند

تیغ در دستش نه از عجزش بکن — تا که غازی گردد او یا راه‌زن

زانک کرمنا شد آدم ز اختیار — نیم زنبور عسل شد نیم مار

مومنان کان عسل زنبوروار — کافران خود کان زهری همچو مار

زانک مؤمن خورد بگزیده نبات — تا چو نحلی گشت ریق او حیات

باز کافر خورد شربت از صدید — هم ز قوتش زهر شد در وی پدید

اهل الهام خدا عین الحیات — اهل تسویل هوا سم الممات

در جهان این مدح و شاباش و زهی — ز اختیارست و حفاظ آگهی

جمله رندان چونک در زندان بوند — متقی و زاهد و حق‌خوان شوند

چونک قدرت رفت کاسد شد عمل — هین که تا سرمایه نستاند اجل

قدرتت سرمایهٔ سودست هین — وقت قدرت را نگه دار و ببین

آدمی بر خنگ کرمنا سوار — در کف درکش عنان اختیار

باز موسی داد پند او را بمهر — که مرادت زرد خواهد کرد چهر

ترک این سودا بگو وز حق بترس — دیو دادستت برای مکر درس