مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۵۹ - خجل گشتن خروس پیش سگ به سبب دروغ شدن در آن سه وعده

چند چند آخر دروغ و مکر تو — خود نپرد جز دروغ از وکر تو

گفت حاشا از من و از جنس من — که بگردیم از دروغی ممتحن

ما خروسان چون مؤذن راست‌گوی — هم رقیب آفتاب و وقت‌جوی

پاسبان آفتابیم از درون — گر کنی بالای ما طشتی نگون

پاسبان آفتابند اولیا — در بشر واقف ز اسرار خدا

اصل ما را حق پی بانگ نماز — داد هدیه آدمی را در جهاز

گر بناهنگام سهوی‌مان رود — در اذان آن مقتل ما می‌شود

گفت ناهنگام حی عل فلاح — خون ما را می‌کند خوار و مباح

آنک معصوم آمد و پاک از غلط — آن خروس جان وحی آمد فقط

آن غلامش مرد پیش مشتری — شد زیان مشتری آن یکسری

او گریزانید مالش را ولیک — خون خود را ریخت اندر یاب نیک

یک زیان دفع زیانها می‌شدی — جسم و مال ماست جانها را فدی

پیش شاهان در سیاست‌گستری — می‌دهی تو مال و سر را می‌خری

اعجمی چون گشته‌ای اندر قضا — می‌گریزانی ز داور مال را