مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۶۱ - دویدن آن شخص به سوی موسی به زنهار چون از خروس خبر مرگ خود شنید

چون شنید اینها دوان شد تیز و تفت — بر در موسی کلیم الله رفت

رو همی‌مالید در خاک او ز بیم — که مرا فریاد رس زین ای کلیم

گفت رو بفروش خود را و بره — چونک استا گشته‌ای بر جه ز چه

بر مسلمانان زیان انداز تو — کیسه و همیانها را کن دوتو

من درون خشت دیدم این قضا — که در آیینه عیان شد مر ترا

عاقل اول بیند آخر را بدل — اندر آخر بیند از دانش مقل

باز زاری کرد کای نیکوخصال — مر مرا در سر مزن در رو ممال

از من آن آمد که بودم ناسزا — ناسزایم را تو ده حسن الجزا

گفت تیری جست از شست ای پسر — نیست سنت کآید آن واپس به سر

لیک در خواهم ز نیکوداوری — تا که ایمان آن زمان با خود بری

چونک ایمان برده باشی زنده‌ای — چونک با ایمان روی پاینده‌ای

هم در آن دم حال بر خواجه بگشت — تا دلش شوریده و آوردند طشت

شورش مرگست نه هیضهٔ طعام — قی چه سودت دارد ای بدبخت خام

چار کس بردند تا سوی وثاق — ساق می‌مالید او بر پشت ساق

پند موسی نشنوی شوخی کنی — خویشتن بر تیغ پولادی زنی

شرم ناید تیغ را از جان تو — آن تست این ای برادر آن تو