مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۶۲ - دعاکردن موسی آن شخص را تا بایمان رود از دنیا

موسی آمد در مناجات آن سحر — کای خدا ایمان ازو مستان مبر

پادشاهی کن برو بخشا که او — سهو کرد و خیره‌رویی و غلو

گفتمش این علم نه درخورد تست — دفع پندارید گفتم را و سست

دست را بر اژدها آنکس زند — که عصا را دستش اژدرها کند

سر غیب آن را سزد آموختن — که ز گفتن لب تواند دوختن

درخور دریا نشد جز مرغ آب — فهم کن والله اعلم بالصواب

او به دریا رفت و مرغ‌آبی نبود — گشت غرقه دست گیرش ای ودود