مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۴۸ - باز ترجیح نهادن نخچیران توکل را بر جهد

جمله با وی بانگ‌ها بر داشتند — کان حریصان که سبب‌ها کاشتند

صد هزار اندر هزار از مرد و زن — پس چرا محروم ماندند از زَمن

صد هزار‌ان قرن ز آغاز جهان — همچو اژدر‌ها گُشاده صد دهان

مکر‌ها کردند آن دانا گُروه — که ز بُن بر‌کنده شد زان مَکرْ کوه

کرد وَصف مکر‌هاشان ذوالجلال — لِتَزُولَ مِنۡهُ اَقْلالُ ٱلجِبَالُ

جز که آن قسمت که رفت اندر ازل — روی ننمود از شکار و از عمل

جمله افتادند از تدبیر و کار — ماند کار و حکم‌های کردگار

کسپ جز نامی مدان ای نام‌دار — جهد جز وَهمی مپندار ای عَیار