مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۶۸ - وفات یافتن بلال رضی الله عنه با شادی

چون بلال از ضعف شد همچون هلال — رنگ مرگ افتاد بر روی بلال

جفت او دیدش بگفتا وا حرب — پس بلالش گفت نه نه وا طرب

تا کنون اندر حرب بودم ز زیست — تو چه دانی مرگ چون عیشست و چیست

این همی گفت و رخش در عین گفت — نرگس و گلبرگ و لاله می‌شکفت

تاب رو و چشم پر انوار او — می گواهی داد بر گفتار او

هر سیه دل می سیه دیدی ورا — مردم دیده سیاه آمد چرا

مردم نادیده باشد رو سیاه — مردم دیده بود مرآت ماه

خود که بیند مردم دیدهٔ ترا — در جهان جز مردم دیده‌فزا

چون به غیر مردم دیده‌ش ندید — پس به غیر او که در رنگش رسید

پس جز او جمله مقلد آمدند — در صفات مردم دیده بلند

گفت جفتش الفراق ای خوش‌خصال — گفت نه نه الوصالست الوصال

گفت جفت امشب غریبی می‌روی — از تبار و خویش غایب می‌شوی

گفت نه نه بلک امشب جان من — می‌رسد خود از غریبی در وطن

گفت رویت را کجا بینیم ما — گفت اندر حلقهٔ خاص خدا

حلقهٔ خاصش به تو پیوسته است — گر نظر بالا کنی نه سوی پست

اندر آن حلقه ز رب العالمین — نور می‌تابد چو در حلقه نگین

گفت ویران گشت این خانه دریغ — گفت اندر مه نگر منگر به میغ

کرد ویران تا کند معمورتر — قومم انبه بود و خانه مختصر