مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۶۹ - حکمت ویران شدن تن به مرگ

من چو آدم بودم اول حبس کرب — پر شد اکنون نسل جانم شرق و غرب

من گدا بودم درین خانه چو چاه — شاه گشتم قصر باید بهر شاه

قصرها خود مر شهان را مانسست — مرده را خانه و مکان گوری بسست

انبیا را تنگ آمد این جهان — چون شهان رفتند اندر لامکان

مردگان را این جهان بنمود فر — ظاهرش زفت و به معنی تنگ بر

گر نبودی تنگ این افغان ز چیست — چون دو تا شد هر که در وی بیش زیست

در زمان خواب چون آزاد شد — زان مکان بنگر که جان چون شاد شد

ظالم از ظلم طبیعت باز رست — مرد زندانی ز فکر حبس جست

این زمین و آسمان بس فراخ — سخت تنگ آمد به هنگام مناخ

جسم بند آمد فراخ وسخت تنگ — خندهٔ او گریه فخرش جمله ننگ