مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۷۳ - آداب المستمعین والمریدین عند فیض الحکمة من لسان الشیخ

بر ملولان این مکرر کردنست — نزد من عمر مکرر بردنست

شمع از برق مکرر بر شود — خاک از تاب مکرر زر شود

گر هزاران طالب‌اند و یک ملول — از رسالت باز می‌ماند رسول

این رسولان ضمیر رازگو — مستمع خواهند اسرافیل‌خو

نخوتی دارند و کبری چون شهان — چاکری خواهند از اهل جهان

تا ادبهاشان بجاگه ناوری — از رسالتشان چگونه بر خوری

کی رسانند آن امانت را بتو — تا نباشی پیششان راکع دوتو

هر ادبشان کی همی‌آید پسند — کامدند ایشان ز ایوان بلند

نه گدایانند کز هر خدمتی — از تو دارند ای مزور منتی

لیک با بی‌رغبتیها ای ضمیر — صدقهٔ سلطان بیفشان وا مگیر

اسپ خود را ای رسول آسمان — در ملولان منگر و اندر جهان

فرخ آن ترکی که استیزه نهد — اسپش اندر خندق آتش جهد

گرم گرداند فرس را آنچنان — که کند آهنگ اوج آسمان

چشم را از غیر و غیرت دوخته — همچو آتش خشک و تر را سوخته

گر پشیمانی برو عیبی کند — آتش اول در پشیمانی زند

خود پشیمانی نروید از عدم — چون ببیند گرمی صاحب‌قدم