مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۴۹ - نگریستن عزراییل بر مردی و گریختن آن مرد در سرای سلیمان و تقریر ترجیح توکّل بر جهد و قلّت فایدهٔ جهد

زادمردی چاشتگاهی دررسید — در سراعدل سلیمان در دوید

رویش از غم زرد و هر دو لب کبود — پس سلیمان گفت ای خواجه چه بود‌؟

گفت عزراییل در من این چنین — یک نظر انداخت پر از خشم و کین

گفت هین اکنون چه می‌خواهی بخواه‌‌! — گفت فرما باد را ای جان‌پناه

تا مرا زینجا به هندِستان بَرَد — بوکْ بنده کان طرف شد جان برد

نک ز درویشی گریزانند خلق — لقمهٔ حرص و امل ز‌آنند خلق

ترسِ درویشی مثال آن هراس — حرص و کوشش را تو هندستان شناس

باد را فرمود تا او را شتاب — برد سوی قعرِ هندستان بر آب

روزِ دیگر وقتِ دیوان و لِقا — پس سلیمان گفت عزراییل را

کان مسلمان را به خشم از بهر آن — بنگریدی تا شد آواره ز خان

گفت من از خشم کی کردم نظر — از تعجّب دیدمش در رَهگذر

که مرا فرمود حق کامروز هان — جان او را تو به هندِستان ستان

از عجب گفتم گر او را صد پَر‌ست — او به هندستان شدن دور اندرست

تو همه کارِ جهان را همچنین — کن قیاس و چشم بگشا و ببین

از که بگریزیم‌‌؟ از خود‌‌؟ ای مُحال — از که برباییم‌‌؟ از حق‌‌؟ ای وبال