مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۹۰ - مهمان آمدن در آن مسجد

تا یکی مهمان در آمد وقت شب — کو شنیده بود آن صیت عجب

از برای آزمون می‌آزمود — زانک بس مردانه و جان سیر بود

گفت کم گیرم سر و اشکمبه‌ای — رفته گیر از گنج جان یک حبه‌ای

صورت تن گو برو من کیستم — نقش کم ناید چو من باقیستم

چون نفخت بودم از لطف خدا — نفخ حق باشم ز نای تن جدا

تا نیفتد بانگ نفخش این طرف — تا رهد آن گوهر از تنگین صدف

چون تمنوا موت گفت ای صادقین — صادقم جان را برافشانم برین