مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۱۹۹ - تمثیل صابر شدن مؤمن چون بر شر و خیر بلا واقف شود

سگ شکاری نیست او را طوق نیست — خام و ناجوشیده جز بی‌ذوق نیست

گفت نخود چون چنینست ای ستی — خوش بجوشم یاریم ده راستی

تو درین جوشش چو معمار منی — کفچلیزم زن که بس خوش می‌زنی

همچو پیلم بر سرم زن زخم و داغ — تا نبینم خواب هندستان و باغ

تا که خود را در دهم در جوش من — تا رهی یابم در آن آغوش من

زانک انسان در غنا طاغی شود — همچو پیل خواب‌بین یاغی شود

پیل چون در خواب بیند هند را — پیلبان را نشنود آرد دغا