مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰۰ - عذر گفتن کدبانو با نخود و حکمت در جوش داشتن کدبانو نخود را

آن ستی گوید ورا که پیش ازین — من چو تو بودم ز اجزای زمین

چون بنوشیدم جهاد آذری — پس پذیرا گشتم و اندر خوری

مدتی جوشیده‌ام اندر زمن — مدتی دیگر درون دیگ تن

زین دو جوشش قوت حسها شدم — روح گشتم پس ترا استا شدم

در جمادی گفتمی زان می‌دوی — تا شوی علم و صفات معنوی

چون شدم من روح پس بار دگر — جوش دیگر کن ز حیوانی گذر

از خدا می‌خواه تا زین نکته‌ها — در نلغزی و رسی در منتها

زانک از قرآن بسی گمره شدند — زان رسن قومی درون چه شدند

مر رسن را نیست جرمی ای عنود — چون ترا سودای سربالا نبود