مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰۶ - تفسیر یا جبال اوبی معه والطیر

روی داود از فرش تابان شده — کوهها اندر پیش نالان شده

کوه با داود گشته همرهی — هردو مطرب مست در عشق شهی

یا جبال اوبی امر آمده — هر دو هم‌آواز و هم‌پرده شده

گفت داودا تو هجرت دیده‌ای — بهر من از همدمان ببریده‌ای

ای غریب فرد بی مونس شده — آتش شوق از دلت شعله زده

مطربان خواهی و قوال و ندیم — کوهها را پیشت آرد آن قدیم

مطرب و قوال و سرنایی کند — که به پیشت بادپیمایی کند

تا بدانی ناله چون که را رواست — بی لب و دندان ولی را ناله‌هاست

نغمهٔ اجزای آن صافی‌جسد — هر دمی در گوش حسش می‌رسد

همنشینان نشنوند او بشنود — ای خنک جان کو به غیبش بگرود

بنگرد در نفس خود صد گفت و گو — همنشین او نبرده هیچ بو

صد سؤال و صد جواب اندر دلت — می‌رسد از لامکان تا منزلت

بشنوی تو نشنود زان گوشها — گر به نزدیک تو آرد گوش را

گیرم ای کر خود تو آن را نشنوی — چون مثالش دیده‌ای چون نگروی