مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۰۷ - جواب طعنه‌زننده در مثنوی از قصور فهم خود

ای سگ طاعِن تو عو عو می‌کنی — طعنِ قرآن را برون‌شو می‌کنی

این نه آن شیرست کز وی جان بری — یا ز پنجهٔ قهر او ایمان بری

تا قیامت می‌زند قرآن نِدیٰ — کای گروهِ جهل را گشته فِدیٰ

که مرا افسانه می‌پنداشتید — تخم طعن و کافری می‌کاشتید

خود بدیدید آن‌که طعنه می‌زدید — که شما فانیُّ و افسانه بُدید

من کلام حَقّم و قائم به ذات — قوتِ جانِ جان و یاقوتِ زکات

نور خورشیدم فتاده بر شما — لیک از خورشید ناگشته جدا

نَک منم یَنْبوعِ آن آبِ حیات — تا رَهانَم عاشقان را از ممات

گر چنانْ گندْ آزتان نَنگیختی — جُرعه‌ای بر گورتان، حق ریختی

نه بگیرم گفت و پندِ آن حکیم — دل نَگردانم به هر طَعنی سَقیم