مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۱۱ - رسیدن بانگ طلسمی نیم‌شب مهمان مسجد را

بشنو اکنون قصهٔ آن بانگ سخت — که نرفت از جا بدان آن نیکبخت

گفت چون ترسم چو هست این طبل عید — تا دهل ترسد که زخم او را رسید

ای دهلهای تهی بی قلوب — قسمتان از عید جان شد زخم چوب

شد قیامت عید و بی‌دینان دهل — ما چو اهل عید خندان همچو گل

بشنو اکنون این دهل چون بانگ زد — دیگ دولتبا چگونه می‌پزد

چونک بشنود آن دهل آن مرد دید — گفت چون ترسد دلم از طبل عید

گفت با خود هین ملرزان دل کزین — مرد جان بددلان بی‌یقین

وقت آن آمد که حیدروار من — ملک گیرم یا بپردازم بدن

بر جهید و بانگ بر زد کای کیا — حاضرم اینک اگر مردی بیا

در زمان بشکست ز آواز آن طلسم — زر همی‌ریزید هر سو قسم قسم

ریخت چند این زر که ترسید آن پسر — تا نگیرد زر ز پری راه در

بعد از آن برخاست آن شیر عتید — تا سحرگه زر به بیرون می‌کشید

دفن می‌کرد و همی آمد بزر — با جوال و توبره بار دگر

گنجها بنهاد آن جانباز از آن — کوری ترسانی واپس خزان

این زر ظاهر بخاطر آمدست — در دل هر کور دور زرپرست

کودکان اسفالها را بشکنند — نام زر بنهند و در دامن کنند

اندر آن بازی چو گویی نام زر — آن کند در خاطر کودک گذر

بل زر مضروب ضرب ایزدی — کو نگردد کاسد آمد سرمدی

آن زری کین زر از آن زر تاب یافت — گوهر و تابندگی و آب یافت

آن زری که دل ازو گردد غنی — غالب آید بر قمر در روشنی

شمع بود آن مسجد و پروانه او — خویشتن در باخت آن پروانه‌خو

پر بسوخت او را ولیکن ساختش — بس مبارک آمد آن انداختش

همچو موسی بود آن مسعودبخت — کاتشی دید او به سوی آن درخت

چون عنایتها برو موفور بود — نار می‌پنداشت و خود آن نور بود

مرد حق را چون ببینی ای پسر — تو گمان داری برو نار بشر

تو ز خود می‌آیی و آن در تو است — نار و خار ظن باطل این سو است

او درخت موسی است و پر ضیا — نور خوان نارش مخوان باری بیا

نه فطام این جهان ناری نمود — سالکان رفتند و آن خود نور بود

پس بدان که شمع دین بر می‌شود — این نه همچون شمع آتشها بود

این نماید نور و سوزد یار را — و آن بصورت نار و گل زوار را

این چو سازنده ولی سوزنده‌ای — و آن گه وصلت دل افروزنده‌ای

شکل شعلهٔ نور پاک سازوار — حاضران را نور و دوران را چو نار