مثنوی معنوی › دفتر سوم › بخش ۲۱۳ - جذب هر عنصری جنس خود را کی در ترکیب آدمی محتبس شده است به غیر جنس

خاک گوید خاک تن را باز گرد — ترک جان کن سوی ما آ همچو گرد

جنس مایی پیش ما اولیتری — به که زان تن وا رهی و زان تری

گوید آری لیک من پابسته‌ام — گرچه همچون تو ز هجران خسته‌ام

تری تن را بجویند آبها — کای تری باز آ ز غربت سوی ما

گرمی تن را همی‌خواند اثیر — که ز ناری راه اصل خویش گیر

هست هفتاد و دو علت در بدن — از کششهای عناصر بی رسن

علت آید تا بدن را بسکلد — تا عناصر همدگر را وا هلد

چار مرغ‌اند این عناصر بسته‌پا — مرگ و رنجوری و علت پاگشا

پایشان از همدگر چون باز کرد — مرغ هر عنصر یقین پرواز کرد

جذبهٔ این اصلها و فرعها — هر دمی رنجی نهد در جسم ما

تا که این ترکیبها را بر درد — مرغ هر جزوی به اصل خود پرد

حکمت حق مانع آید زین عجل — جمعشان دارد بصحت تا اجل

گوید ای اجزا اجل مشهود نیست — پر زدن پیش از اجلتان سود نیست

چونک هر جزوی بجوید ارتفاق — چون بود جان غریب اندر فراق