مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۳ - حکایت آن واعظ کی هر آغاز تذکیر دعای ظالمان و سخت‌دلان و بی‌اعتقادان کردی

آن یکی واعظ چو بر تخت آمدی — قاطعان راه را داعی شدی

دست برمی‌داشت یا رب رحم ران — بر بدان و مفسدان و طاغیان

بر همه تسخرکنان اهل خیر — برهمه کافردلان و اهل دیر

می‌نکردی او دعا بر اصفیا — می‌نکردی جز خبیثان را دعا

مر ورا گفتند کین معهود نیست — دعوت اهل ضلالت جود نیست

گفت نیکویی ازینها دیده‌ام — من دعاشان زین سبب بگزیده‌ام

خبث و ظلم و جور چندان ساختند — که مرا از شر به خیر انداختند

هر گهی که رو به دنیا کردمی — من ازیشان زخم و ضربت خوردمی

کردمی از زخم آن جانب پناه — باز آوردندمی گرگان به راه

چون سبب‌ساز صلاح من شدند — پس دعاشان بر منست ای هوشمند

بنده می‌نالد به حق از درد و نیش — صد شکایت می‌کند از رنج خویش

حق همی گوید که آخر رنج و درد — مر ترا لابه کنان و راست کرد

این گله زان نعمتی کن کت زند — از در ما دور و مطرودت کند

در حقیقت هر عدو داروی تست — کیمیا و نافع و دلجوی تست

که ازو اندر گریزی در خلا — استعانت جویی از لطف خدا

در حقیقت دوستانت دشمن‌اند — که ز حضرت دور و مشغولت کنند

هست حیوانی که نامش اشغرست — او به زخم چوب زفت و لمترست

تا که چوبش می‌زنی به می‌شود — او ز زخم چوب فربه می‌شود

نفس مؤمن اشغری آمد یقین — کو به زخم رنج زفتست و سمین

زین سبب بر انبیا رنج و شکست — از همه خلق جهان افزونترست

تا ز جانها جانشان شد زفت‌تر — که ندیدند آن بلا قوم دگر

پوست از دارو بلاکش می‌شود — چون ادیم طایفی خوش می‌شود

ورنه تلخ و تیز مالیدی درو — گنده گشتی ناخوش و ناپاک بو

آدمی را پوست نامدبوغ دان — از رطوبتها شده زشت و گران

تلخ و تیز و مالش بسیار ده — تا شود پاک و لطیف و با فره

ور نمی‌تانی رضا ده ای عیار — گر خدا رنجت دهد بی‌اختیار

که بلای دوست تطهیر شماست — علم او بالای تدبیر شماست

چون صفا بیند بلا شیرین شود — خوش شود دارو چو صحت‌بین شود

برد بیند خویش را در عین مات — پس بگوید اُقتلوني یا ثقات

این عوان در حق غیری سود شد — لیک اندر حق خود مردود شد

رحمِ ایمانی ازو بُبریده شد — کین شیطانی برو پیچیده شد

کارگاه خشم گشت و کین‌وری — کینه دان اصل ضلال و کافری