مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۷ - معشوق را زیر چادر پنهان کردن جهت تلبیس و بهانه گفتن زن کی ان کید کن عظیم

چادر خود را برو افکند زود — مرد را زن ساخت و در را بر گشود

زیر چادر مرد رسوا و عیان — سخت پیدا چون شتر بر نردبان

گفت خاتونیست از اعیان شهر — مر ورا از مال و اقبالست بهر

در ببستم تا کسی بیگانه‌ای — در نیاید زود نادانانه‌ای

گفت صوفی چیستش هین خدمتی — تا بر آرم بی‌سپاس و منتی

گفت میلش خویشی و پیوستگیست — نیک خاتونیست حق داند که کیست

خواست دختر را ببیند زیر دست — اتفاقا دختر اندر مکتبست

باز گفت ار آرد باشد یا سبوس — می‌کنم او را به جان و دل عروس

یک پسر دارد که اندر شهر نیست — خوب و زیرک چابک و مکسب کنیست

گفت صوفی ما فقیر و زار و کم — قوم خاتون مال‌دار و محتشم

کی بود این کفو ایشان در زواج — یک در از چوب و دری دیگر ز عاج

کفو باید هر دو جفت اندر نکاح — ورنه تنگ آید نماند ارتیاح