مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۳۵ - بقیهٔ قصهٔ اهل سبا و نصیحت و ارشاد سلیمان علیه‌السلام آل بلقیس را هر یکی را اندر خور خود و مشکلات دین و دل او و صید کردن هر جنس مرغ ضمیری به صفیر آن جنس مرغ و طعمهٔ او

قصه گویم از سبا مشتاق‌وار — چون صبا آمد به سوی لاله‌زار

لاقت الاشباح یوم وصلها — عادت الاولاد صوب اصلها

امة العشق الخفی فی الامم — مثل جود حوله لوم السقم

ذلة الارواح من اشباحها — عزة الاشباح من ارواحها

ایها العشاق السقیا لکم — انتم الباقون و البقیالکم

ایها السالون قوموا واعشقوا — ذاک ریح یوسف فاستنشقوا

منطق‌الطیر سلیمانی بیا — بانگ هر مرغی که آید می‌سرا

چون به مرغانت فرستادست حق — لحن هر مرغی بدادستت سبق

مرغ جبری را زبان جبر گو — مرغ پر اشکسته را از صبر گو

مرغ صابر را تو خوش دار و معاف — مرغ عنقا را بخوان اوصاف قاف

مر کبوتر را حذر فرما ز باز — باز را از حلم گو و احتراز

وان خفاشی را که ماند او بی‌نوا — می‌کنش با نور جفت و آشنا

کبک جنگی را بیاموزان تو صلح — مر خروسان را نما اشراط صبح

هم‌چنان می‌رو ز هدهد تا عقاب — ره نما والله اعلم بالصواب