مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۳۷ - چاره کردن سلیمان علیه‌السلام در احضار تخت بلقیس از سبا

گفت عفریتی که تختش را به فن — حاضر آرم تا تو زین مجلس شدن

گفت آصف من به اسم اعظمش — حاضر آرم پیش تو در یک دمش

گرچه عفریت اوستاد سحر بود — لیک آن از نفخ آصف رو نمود

حاضر آمد تخت بلقیس آن زمان — لیک ز آصف نه از فن عفریتیان

گفت حمدالله برین و صد چنین — که بدیدستم ز رب العالمین

پس نظر کرد آن سلیمان سوی تخت — گفت آری گول‌گیری ای درخت

پیش چوب و پیش سنگ نقش‌کَند — ای بسا گولان که سرها می‌نهند

ساجد و مسجود از جان بی‌خبر — دیده از جان جنبشی واندک اثر

دیده در وقتی که شد حیران و دنگ — که سخن گفت و اشارت کرد سنگ

نرد خدمت چون به ناموضع بباخت — شیر سنگین را شقی شیری شناخت

از کرم شیر حقیقی کرد جود — استخوانی سوی سگ انداخت زود

گفت گرچه نیست آن سگ بر قوام — لیک ما را استخوان لطفیست عام