مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۵۵ - در بیان آنک ترک الجواب جواب مقرر این سخن کی جواب الاحمق سکوت شرح این هر دو درین قصه است کی گفته می‌آید

بود شاهی بود او را بنده‌ای — مرده عقلی بود و شهوت‌زنده‌ای

خرده‌های خدمتش بگذاشتی — بد سگالیدی نکو پنداشتی

گفت شاهنشه جرااش کم کنید — ور بجنگد نامش از خط بر زنید

عقل او کم بود و حرص او فزون — چون جرا کم دید شد تند و حرون

عقل بودی گرد خود کردی طواف — تا بدیدی جرم خود گشتی معاف

چون خری پابسته تندد از خری — هر دو پایش بسته گردد بر سری

پس بگوید خر که یک بندم بسست — خود مدان کان دو ز فعل آن خسست