مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۵۷ - در تفسیر این آیت کی و اما الذین فی قلوبهم مرض فزادتهم رجسا و قوله یضل به کثیرا و یهدی به کثیرا

زانک استعداد تبدیل و نبرد — بودش از پستی و آن را فوت کرد

باز حیوان را چو استعداد نیست — عذر او اندر بهیمی روشنیست

زو چو استعداد شد کان رهبرست — هر غذایی کو خورد مغز خرست

گر بلادر خورد او افیون شود — سکته و بی‌عقلیش افزون شود

ماند یک قسم دگر اندر جهاد — نیم حیوان نیم حی با رشاد

روز و شب در جنگ و اندر کش‌مکش — کرده چالیش آخرش با اولش