مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۵۹ - نوشتن آن غلام قصهٔ شکایت نقصان اجری سوی پادشاه

قصه کوته کن برای آن غلام — که سوی شه بر نوشته‌ست او پیام

قصه پر جنگ و پر هستی و کین — می‌فرستد پیش شاه نازنین

کالبد نامه‌ست اندر وی نگر — هست لایق شاه را آنگه ببر

گوشه‌ای رو نامه را بگشا بخوان — بین که حرفش هست در خورد شهان

گر نباشد درخور آن را پاره کن — نامهٔ دیگر نویس و چاره کن

لیک فتح نامهٔ تن زپ مدان — ورنه هر کس سر دل دیدی عیان

نامه بگشادن چه دشوارست و صعب — کار مردانست نه طفلان کعب

جمله بر فهرست قانع گشته‌ایم — زانک در حرص و هوا آغشته‌ایم

باشد آن فهرست دامی عامه را — تا چنان دانند متن نامه را

باز کن سرنامه را گردن متاب — زین سخن والله اعلم بالصواب

هست آن عنوان چو اقرار زبان — متن نامهٔ سینه را کن امتحان

که موافق هست با اقرار تو — تا منافق‌وار نبود کار تو

چون جوالی بس گرانی می‌بری — زان نباید کم که در وی بنگری

که چه داری در جوال از تلخ و خوش — گر همی ارزد کشیدن را بکش

ورنه خالی کن جوالت را ز سنگ — باز خر خود را ازین بیگار و ننگ

در جوال آن کن که می‌باید کشید — سوی سلطانان و شاهان رشید