مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۶۵ - بقیهٔ نوشتن آن غلام رقعه به طلب اجری

رفت پیش از نامه پیش مطبخی — کای بخیل از مطبخ شاه سخی

دور ازو وز همت او کین قدر — از جری‌ام آیدش اندر نظر

گفت بهر مصلحت فرموده است — نه برای بخل و نه تنگی دست

گفت دهلیزیست والله این سخن — پیش شه خاکست هم زر کهن

مطبخی ده گونه حجت بر فراشت — او همه رد کرد از حرصی که داشت

چون جری کم آمدش در وقت چاشت — زد بسی تشنیع او سودی نداشت

گفت قاصد می‌کنید اینها شما — گفت نه که بنده فرمانیم ما

این مگیر از فرع این از اصل گیر — بر کمان کم زن که از بازوست تیر

ما رمیت اذ رمیت ابتلاست — بر نبی کم نه گنه کان از خداست

آب از سر تیره است ای خیره‌خشم — پیشتر بنگر یکی بگشای چشم

شد ز خشم و غم درون بقعه‌ای — سوی شه بنوشت خشمین رقعه‌ای

اندر آن رقعه ثنای شاه گفت — گوهر جود و سخای شاه سفت

کای ز بحر و ابر افزون کف تو — در قضای حاجت حاجات‌جو

زانک ابر آنچ دهد گریان دهد — کف تو خندان پیاپی خوان نهد

ظاهر رقعه اگر چه مدح بود — بوی خشم از مدح اثرها می‌نمود

زان همه کار تو بی‌نورست و زشت — که تو دوری دور از نور سرشت

رونق کار خسان کاسد شود — هم‌چو میوهٔ تازه زو فاسد شود

رونق دنیا برآرد زو کساد — زانک هست از عالم کون و فساد

خوش نگردد از مدیحی سینه‌ها — چونک در مداح باشد کینه‌ها

ای دل از کین و کراهت پاک شو — وانگهان الحمد خوان چالاک شو

بر زبان الحمد و اکراه درون — از زبان تلبیس باشد یا فسون

وانگهان گفته خدا که ننگرم — من به ظاهر من به باطن ناظرم