مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۶۰ - زیافت تأویل رکیک مگس

آن مگس بر برگ کاه و بول خَر — همچو کشتیبان همی افراشت سَر

گفت من دریا و کشتی خوانده‌ام — مدّتی در فکر آن می‌مانده‌ام

اینک این دریا و این کشتی و من — مرد کشتیبان و اهل و رای‌زن

بر سر دریا همی راند او عمد — می‌نمودش آن قدر بیرون ز حد

بود بی‌حدّ آن چَمین نسبت بدو — آن نظر که بیند آن را راستْ کو

عالَمش چندان بود کِش بینشَست — چشمْ چندین بحر همچندینشست

صاحب تأویلِ باطل چون مگس — وهم او بول خر و تصویرْ خَس

گر مگس تاویل بگذارد برای — آن مگس را بخت گرداند همای

آن مگس نبود کِش این عبرت بود — روح او نه در خور صورت بود