مثنوی معنوی › دفتر اول › بخش ۶۱ - تولیدن شیر از دیر آمدن خرگوش

همچو آن خرگوش کو بر شیر زد — روح او کی بود اندر خوردِ قَد

شیر می‌گفت از سر تیزی و خشم — کز ره گوشم عدو بر بست چشم

مکرهای جَبریانم بسته کرد — تیغ چوبینشان تنم را خسته کرد

زین سپس من نشنوم آن دمدمه — بانگ دیوانست و غولان آن همه

بر دران ای دل تو ایشان را مه‌ایست — پوستشان برکَن کِشان جز پوست نیست

پوست چه بود گفته‌های رنگ رنگ — چون زره بر آبْ کِش نبود درنگ

این سخن چون پوست و معنی مغز دان — این سخن چون نقش و معنی همچو جان

پوست باشد مغزِ بد را عیب‌پوش — مغز نیکو را ز غیرت غیب‌پوش

چون قلم از باد بُد دفتر ز آب — هرچه بنویسی فنا گردد شتاب

نقشِ آبست اَر وفا جویی از آن — باز گردی دستهای خود گزان

باد در مَردُم هوا و آرزوست — چون هوا بگذاشتی پیغامِ هوست

خوش بود پیغامهای کردگار — کو ز سر تا پای باشد پایدار

خطبهٔ شاهان بگردد و آن کِیا — جُز کیا و خطبه‌های انبیا

زانک بَوش پادشاهان از هواست — بارنامهٔ انبیا از کبریاست

از دِرَمها نام شاهان برکنند — نام احمد تا ابد بَر می‌زنند

نام احمد نام جملهٔ انبیاست — چونک صد آمد نود هم پیش ماست