مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۶۷ - دریافتن طبیبان الهی امراض دین و دل را در سیمای مرید و بیگانه و لحن گفتار او و رنگ چشم او و بی این همه نیز از راه دل کی انهم جواسیس القلوب فجالسوهم بالصدق

این طبیبان بدن دانش‌ورند — بر سقام تو ز تو واقف‌ترند

تا ز قاروره همی‌بینند حال — که ندانی تو از آن رو اعتلال

هم ز نبض و هم ز رنگ و هم ز دم — بو برند از تو بهر گونه سقم

پس طبیبان الهی در جهان — چون ندانند از تو بی‌گفت دهان

هم ز نبضت هم ز چشمت هم ز رنگ — صد سقم بینند در تو بی‌درنگ

این طبیبان نوآموزند خود — که بدین آیاتشان حاجت بود

کاملان از دور نامت بشنوند — تا به قعر باد و بودت در دوند

بلک پیش از زادن تو سالها — دیده باشندت ترا با حالها