مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۶۹ - قول رسول صلی الله علیه و سلم انی لاجد نفس الرحمن من قبل الیمن

گفت زین سو بوی یاری می‌رسد — کاندرین ده شهریاری می‌رسد

بعد چندین سال می‌زاید شهی — می‌زند بر آسمان‌ها خرگهی

رویش از گلزار حق گلگون بود — از من او اندر مقام افزون بود

چیست نامش گفت نامش بوالحسن — حلیه‌اش وا گفت ز ابرو و ذقن

قد او و رنگ او و شکل او — یک به یک واگفت از گیسو و رو

حلیه‌های روح او را هم نمود — از صفات و از طریقه و جا و بود

حلیهٔ تن هم‌چو تن عاریتی‌ست — دل بر آن کم نه که آن یک ساعتی‌ست

حلیهٔ روح طبیعی هم فنا‌ست — حلیهٔ آن جان طلب کان بر سما‌ست

جسم او هم‌چون چراغی بر زمین — نور او بالای سقف هفتمین

آن شعاع آفتاب اندر وثاق — قرص او اندر چهارم چارطاق

نقش گل در زیر بینی بهر لاغ — بوی گل بر سقف و ایوان دماغ

مرد خفته در عدن دیده فرق — عکس آن بر جسم افتاده عرق

پیرهن در مصر رهن یک حریص — پر شده کنعان ز بوی آن قمیص

بر نبشتند آن زمان تاریخ را — از کباب آراستند آن سیخ را

چون رسید آن وقت و آن تاریخ راست — زاده شد آن شاه و نرد ملک باخت

از پس آن سال‌ها آمد پدید — بوالحسن بعد وفات بایزید

جملهٔ خوهای او ز امساک و جود — آن‌چنان آمد که آن شه گفته بود

لوح محفوظ است او را پیشوا — از چه محفوظ است‌؟ محفوظ از خطا

نه نجوم‌ست و نه رمل‌ست و نه خواب — وحی حق والله اعلم بالصواب

از پی روپوش عامه در بیان — وحی دل گویند آن را صوفیان

وحی دل گیرش که منظرگاه اوست — چون خطا باشد‌؟ چو دل آگاه اوست

مؤمنا ینظر به نور الله شدی — از خطا و سهو آمن آمدی