مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۷۱ - آشفتن آن غلام از نارسیدن جواب رقعه از قبل پادشاه

این بیابان خود ندارد پا و سر — بی‌جواب نامه خسته‌ست آن پسر

کای عجب چونم نداد آن شه جواب — یا خیانت کرد رقعه‌بر ز تاب

رقعه پنهان کرد و ننمود آن به شاه — کو منافق بود و آبی زیر کاه

رقعهٔ دیگر نویسم ز آزمون — دیگری جویم رسول ذو فنون

بر امیر و مطبخی و نامه‌بر — عیب بنهاده ز جهل آن بی‌خبر

هیچ گرد خود نمی‌گردد که من — کژروی کردم چو اندر دین شمن