مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۷۳ - شنیدن شیخ ابوالحسن رضی الله عنه خبر دادن ابویزید را و بود او و احوال او

هم‌چنان آمد که او فرموده بود — بوالحَسن از مردمان آن را شنود

که حَسن باشد مرید و امتم — درس گیرد هر صباح از تربتم

گفت من هم نیز خوابش دیده‌ام — وز روان شیخ این بشنیده‌ام

هر صباحی رو نهادی سوی گور — ایستادی تا ضحی اندر حضور

یا مثال شیخ پیشش آمدی — یا که بی‌گفتی شکالش حل شدی

تا یکی روزی بیامد با سعود — گورها را برف نو پوشیده بود

توی بر تو برف‌ها هم‌چون علَم — قُبّه قُبّه دید و شد جانش به غم

بانگش آمد از حظیرهٔ شیخ حیّ — ها اَنَا اَدْعوکَ کی تَسْعیٰ اِلَیّ

هین بیا این سو بر آوازم شتاب — عالم ار برفست روی از من متاب

حال او زان روز شد خوب و بدید — آن عجایب را که اوّل می‌شنید