مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۸۳ - قصهٔ آن آبگیر و صیادان و آن سه ماهی یکی عاقل و یکی نیم عاقل وان دگر مغرور و ابله مغفل لاشی و عاقبت هر سه

قصهٔ آن آبگیرست ای عنود — که درو سه ماهی اشگرف بود

در کلیله خوانده باشی لیک آن — قشر قصه باشد و این مغز جان

چند صیادی سوی آن آبگیر — برگذشتند و بدیدند آن ضمیر

پس شتابیدند تا دام آورند — ماهیان واقف شدند و هوشمند

آنک عاقل بود عزم راه کرد — عزم راه مشکل ناخواه کرد

گفت با اینها ندارم مشورت — که یقین سستم کنند از مقدرت

مهر زاد و بوم بر جانشان تند — کاهلی و جهلشان بر من زند

مشورت را زنده‌ای باید نکو — که ترا زنده کند وان زنده کو

ای مسافر با مسافر رای زن — زانک پایت لنگ دارد رای زن

از دم حب الوطن بگذر مه‌ایست — که وطن آن سوست جان این سوی نیست

گر وطن خواهی گذر آن سوی شط — این حدیث راست را کم خوان غلط