مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۹۶ - گفتن موسی علیه‌السلام فرعون را کی از من یک پند قبول کن و چهار فضیلت عوض بستان

هین ز من بپذیر یک چیز و بیار — پس ز من بستان عوض آن را چهار

گفت ای موسی کدامست آن یکی — شرح کن با من از آن یک اندکی

گفت آن یک که بگویی آشکار — که خدایی نیست غیر کردگار

خالق افلاک و انجم بر علا — مردم و دیو و پری و مرغ را

خالق دریا و دشت و کوه و تیه — ملکت او بی‌حد و او بی‌شبیه

گفت ای موسی کدامست آن چهار — که عوض بدهی مرا بر گو بیار

تا بود کز لطف آن وعدهٔ حسن — سست گردد چارمیخ کفر من

بوک زان خوش وعده‌های مغتنم — برگشاید قفل کفر صد منم

بوک از تاثیر جوی انگبین — شهد گردد در تنم این زهر کین

یا ز عکس جوی آن پاکیزه شیر — پرورش یابد دمی عقل اسیر

یا بود کز عکس آن جوهای خمر — مست گردم بو برم از ذوق امر

یا بود کز لطف آن جوهای آب — تازگی یابد تن شورهٔ خراب

شوره‌ام را سبزه‌ای پیدا شود — خارزارم جنت ماوی شود

بوک از عکس بهشت و چار جو — جان شود از یاری حق یارجو

آنچنان که از عکس دوزخ گشته‌ام — آتش و در قهر حق آغشته‌ام

گه ز عکس مار دوزخ هم‌چو مار — گشته‌ام بر اهل جنت زهربار

گه ز عکس جوشش آب حمیم — آب ظلمم کرده خلقان را رمیم

من ز عکس زمهریرم زمهریر — یا ز عکس آن سعیرم چون سعیر

دوزخ درویش و مظلومم کنون — وای آنک یابمش ناگه زبون