مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۹۹ - غره شدن آدمی به ذکاوت و تصویرات طبع خویشتن و طلب ناکردن علم غیب کی علم انبیاست

دیدم اندر خانه من نقش و نگار — بودم اندر عشق خانه بی‌قرار

بودم از گنج نهانی بی‌خبر — ورنه دستنبوی من بودی تبر

آه گر داد تبر را دادمی — این زمان غم را تبرا دادمی

چشم را بر نقش می‌انداختم — هم‌چو طفلان عشقها می‌باختم

پس نکو گفت آن حکیم کامیار — که تو طفلی خانه پر نقش و نگار

در الهی‌نامه بس اندرز کرد — که بر آر از دودمان خویش گرد

بس کن ای موسی بگو وعدهٔ سوم — که دل من ز اضطرابش گشت گم

گفت موسی آن سوم ملک دوتو — دو جهانی خالص از خصم و عدو

بیشتر زان ملک که اکنون داشتی — کان بد اندر جنگ و این در آشتی

آنک در جنگت چنان ملکی دهد — بنگر اندر صلح خوانت چون نهد

آن کرم که اندر جفا آنهات داد — در وفا بنگر چه باشد افتقاد

گفت ای موسی چهارم چیست زود — بازگو صبرم شد و حرصم فزود

گفت چارم آنک مانی تو جوان — موی هم‌چون قیر و رخ چون ارغوان

رنگ و بو در پیش ما بس کاسدست — لیک تو پستی سخن کردیم پست

افتخار از رنگ و بو و از مکان — هست شادی و فریب کودکان