مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۰۰ - بیان این خبر کی کلموا الناس علی قدر عقولهم لا علی قدر عقولکم حتی لا یکذبوا الله و رسوله

چونک با کودک سر و کارم فتاد — هم زبان کودکان باید گشاد

که برو کتاب تا مرغت خرم — یا مویز و جوز و فستق آورم

جز شباب تن نمی‌دانی به کیر — این جوانی را بگیر ای خر شعیر

هیچ آژنگی نیفتد بر رخت — تازه ماند آن شباب فرخت

نه نژند پیریت آید برو — نه قد چون سرو تو گردد دوتو

نه شود زور جوانی از تو کم — نه به دندانها خللها یا الم

نه کمی در شهوت و طمث و بعال — که زنان را آید از ضعفت ملال

آنچنان بگشایدت فر شباب — که گشود آن مژدهٔ عکاشه باب