مثنوی معنوی › دفتر چهارم › بخش ۱۰۱ - قوله علیه السلام من بشرنی بخروج صفر بشرته بالجنة

احمد آخر زمان را انتقال — در ربیع اول آید بی جدال

چون خبر یابد دلش زین وقت نقل — عاشق آن وقت گردد او به عقل

چون صفر آید شود شاد از صفر — که پس این ماه می‌سازم سفر

هر شبی تا روز زین شوق هدی — ای رفیق راه اعلی می‌زدی

گفت هر کس که مرا مژده دهد — چون صفر پای از جهان بیرون نهد

که صفر بگذشت و شد ماه ربیع — مژده‌ور باشم مر او را و شفیع

گفت عکاشه صفر بگذشت و رفت — گفت که جنت ترا ای شیر زفت

دیگری آمد که بگذشت آن صفر — گفت عکاشه ببرد از مژده بر

پس رجال از نقل عالم شادمان — وز بقااش شادمان این کودکان

چونک آب خوش ندید آن مرغ کور — پیش او کوثر نماید آب شور

هم‌چنین موسی کرامت می‌شمرد — که نگردد صاف اقبال تو درد

گفت احسنت و نکو گفت ولیک — تا کنم من مشورت با یار نیک